مینو به روایت دوم

دشمنان من اند چشمانت مردمانی سیاه پوشیده

شهر سرشار شور و ولوله ای! که به تن رخت ماه پوشیده

همه با احترام می خیزند تا که از کوچه ای عبور کنی

تا که با احترام بردارد: آسمان هم کلاه پوشیده

چشم هایت صف کمان داران چهره ات پشت گیسوان پنهان

تو به میدان جنگ می مانی همه جا از سپاه پوشیده

با تمام تمام این ها من چاره ای غیر از این نخواهم داشت

مثل زندانی ای اسیر توام جامه راه راه پوشیده

شهر سرشار شور و ولوله ای! که به تن رخت ماه پوشیده

من دلی دارم از تمام جهان که به فقط رخت آه پوشیده

×××××××××××××××××××××××××

 

من اتفاق نیافتادم تویی حقیقت بودن ها

منی که باز به سر دارم هوای بی تو سرودن ها

منی که از تو گریزانم منی که جز تو نمی دانم

منی که روح زمستانم منی جدای از این تن ها

منی که پیش تو می میرد منی که پیش تو می ماند

من اتفاق نیافتادم چگونه پر شدم از من ها؟

تو مثل این که نمی فهمی که چشمهات دو خورشیدند

بپرس از تب چشمانت که چیست قسمت آهن ها؟

ز بندیان فراوانی که در کمند تو جان دادند

اگر دوباره به پا خیزند بگو به خواهش گردن ها

چنین زنی که تو می آیی زنان چگونه نمی میرند

سلام می کنم از این جا به استقامت آن زن ها

×××××××××××××××××××××××

 

تو انتهای مرا خواندی از ابتدا که مرا دیدی

برای این که از آن اول به این مؤخره خندیدی

دچار دل دله بودی که چگونه عاشق من باشی

هنوز هم به تو می گویم که در تملُک تردیدی

همیشه مسأله ات این بود که دور باشی از این ویران

به دقتی که پس از عمری بر این خرابه نتابیدی

مرا به شعر نیازی نیست که شور دارم و شیدایی

که شور دارم و شیدایی بدان نمط که خودت دیدی

عزیز خاطر بی تابم! عزیز خاطر بی تابم!

عزیز خاطر بی تابم چگونه شد که تو گردیدی؟

××××××××××××××××××××

 

اگر ز خاطره ها دورم کمی به فاجعه نزدیکم

غمی سیاه تر از شب ها نموده تیره و تاریکم

میان جنگل خاموشت کسی به جز من تنها نیست

هدف بگیر! بزن! آری! همیشه مقصد شلیکم

1361 هزار و سی صد و اندوه است

بدین تولد ناقابل چگونه لایق تبریکم

اگر چه پیش من اقیانوس شبیه رود حقیری بود

کنار وسعت تو رودی به هر مقایسه باریکم

تویی همیشه رها از من منم رها شده ای از خود

همان قدر که زخود دورم همان قدر به تو نزدیکم

××××××××××××××××××××××××××

 

شب می رسد دوباره دم از یار می زنم
دل را به خواب دیده بیدار می زنم

سر را که در هوای تو از یاد رفته است
گاهی به سنگ گاه به دیوار می زنم

در وصف چشم های تو لنگیده ام ولی
نقبی از این قوافی ناچار می زنم

سنگی که آشنای قدیم پرنده هاست
بر شیشه اتاق تو این بار میزنم

دل را که جز به پای عزیزت نخواستم
امشب کنار پنجره ای دار می زنم

×××××××××××××××××××

 

و باز فاصله
افتاد
من شکستم - او
چه قدر عاشق این گونه وصل هستم - او
به من ندید - به صد تکه در مقابل خود
به من ندید که عهدی بزرگ بستم او
گرفت دست دلش را و رفت اما من
دویدم از پی او دست دل به دستم - او
دوباره فاصله انداخت بین من با خود
دوباره فاصله
افتاد
من شکستم - او
نشسته ایم دوتا تکه تکه فاصله - من
چه قدر فاصله عاشق - چه قدر هستم او
به من - به فاصله - افتادن و بلند شدن
ندید یا که گمان می کند گسستم او
چه قدر فاصله ها دوستان من شده اند
چه قدر فاصله افتاده روی دستم - او
به نامه های بلندم جواب کوتاهی
نوشته است که من فاصله پرستم - او

از شهر اگر چه نای دیدارم نیست
این قدر که من به تو گرفتارم، نیست
با این که در اطراف اتاقم دیگر
جز صندلی و بسته سیگارم نیست

از بس که به دام دل گرفتارم من
تا صبح کنار دیده بیدارم من
مرگ آمده بود پیش پایت این جا
انگار به مرگ هم بدهکارم من

با رفتن تو اگر چه هوشم مانده
فرهادم و ناله در خروشم مانده
هر چند که از کوه نشان دیگر نیست
سنگینی سنگ روی دوشم مانده

بعد از تو دلم گرفت و بارانی شد
امروز تو آمدی که نورانی شد
این مردم بی خبر چرا می گویند؟
بعد از ادیسون زمین چراغانی شد

عشق تو مرا به سوی دریا می برد
جذر و مد تو که قایقم را می خورد
دیگر نگران نباش عزیزم چون که
موج تو به سرنوشت اینجانب خورد

در دامن سرد یک زمستان بودیم
از رهگذران کمی هراسان بودیم
شب بود و ستاره با خودش می خندید
مانند دو سایه در خیابان بودیم

شب بود؛ شمیم بود و شبو هم بود
بدجور هوای دیدن او هم بود
در برکه جنگل زمستان زده ای
عاشق تر از این غریبه یک قو هم بود

من بی تو اگر چه مدتی این جایم
سر می زنی از دل رباعی هایم
یک عمر ردیف شعر من بودی تو
من قافیه ای که از پی ات می آیم

جنس دل من اگر چه آهن باشد
با آمدنت شبیه روغن باشد
قربانی صبح عید قربانم من
بخشایشش از تو مرگش از من باشد

کَیفِ من خسته با وجودت کوک است
هر چند دلم به ماندنت مشکوک است
لطفا تو نرو عزیز من زیرا که
بدجور جزیره دلم متروک است

 

رقصیدی و با تو صد زمستان رقصید
یک شهر به روی دست باران رقصید
حالا بنگر که چون کف دست شده
این رقص تو بود یا که طوفان رقصید

ای بیشتر از همیشه من کم شده ام
یک باغچه گل شدی که شبنم شده ام
من خسته ترم از این که آدم باشم
امروز به خاطر تو آدم شده ام

می خوردن و شاد بود آیین من است
حکیم عمر خیام

جز عشق که بی قرار تسکین من است
تقدیم تو گر چه جان شیرین من است
هر قدر که چکش تو محکم باشد
من میخم و پایداری آیین من است

گفتی که همیشه با خودت همسفری
دیدی که هنوز از دلت بی خبری
امروز در آغوش تو آن قدر گمم
انگار هنوز هم فقط یک نفری

همواره کم توام تو بسیار فقط
عاشق شده ام اگر چه یک بار فقط
از زندگی تو سهم من جز این نیست
یک شانه و یک درخت و دیوار فقط

بعد از تو به عاشقی مرا میلی نیست
سیل آمده بود و بعد از این سیلی نیست
با رفتن تو هزار و یک مرتبه باز
مجنون شده ام ولی کسی لیلی نیست

 

 

یک عده به پیشه شما می خندند
با سنگ به شیشه شما می خندند
اندیشه و عشق و آدمیت مرده
با ریش به ریشه شما می خندند

گفتید بُکُش! اجر عظیم این باشد
رمز در جنات نعیم این باشد
یارب به صراط دیگری پرتم کن
وقتی که صراط مستقیم این باشد

دیر آمدنش اگر چه غمگینم کرد

آمد، بغلم نشست و تسکینم کرد

بی مزه ترین آدم دنیا بودم

با یک شکلات نصفه شیرینم کرد

 

هر چند که خو گرفته ام باهیچی

گفتی که تو را نخواستم! گفتم: چی؟

یک عمر گذشته است و تو هم چون مار

با خواندن شعر من به خود می پیچی

 

عمریست که می زنم مرتب لبخند

شاید که شود لبت لبالب لبخند

تغییر بیار در زمان بندی هات

گاهی غضب آلوده و اغلب لبخند

 

گل بود اگر چه نقش یک قالی بود

اما چه کنم که دست من خالی بود

تا بال زدم به خاکم افکندی زود

سهم من از آسمان فقط بالی بود

 

امروز دوباره با خودم درگیرم

ای ابر گمان کنم تویی تقدیرم

از بس که دچار خاطراتم چندیست

باران که به شیشه می زند می میرم

 

عاشق شدن مرا به گلدان می گفت

وقتی که بهار از زمستان می گفت

هر چند که من ابر عبوسی هستم

لبخند طبیعتی تو! باران می گفت

 

با آمدنت دوباره زندان پر شد

یعنی که شب از حضور باران پر شد

تا این که به پاییز سپردم دل را

این کلبه خالی از زمستان پر شد

 

از خاطر خویش بردنم آسان است

با رفتن تو آمدنم آسان است

عمریست که من گودی پرانت هستم

یعنی که به باد دادنم آسان است

در کابل به کاغذباد یا بادبادک گودی پران می گویند

 

دیروز دلم میان آتش افتاد

آن جام عتیقه در کشاکش افتاد

حال من بی قرار که معلوم است

ابروت کمان کشید و آرش افتاد

 

من فکر نمی کنم به این آسانیست

هر چند دل گرفته ام زندانیست

از جاده دیگری گذر کن لطفا

بدجور شمال خاطرم طوفانیست

آن لحظه رسید و یاد را با خود برد

اندوه و غم زیاد را با خود برد

یعنی که خلاف عادت هر روزه

امروز شکوفه باد را با خود برد

 

پاییز دوباره زد به بستان درخت

تا این که چه می کند زمستان درخت؟

نزدیک غروب بود و من می دیدم

خورشید نشست روی دستان درخت

 

در روز سیاه من تویی چون خورشید

با آمدن شبت شدم در تردید

تو خانه گزیده بودی آن بالا تر؟

یا ماه به روی سر تو می رقصید؟

 

امروز تو را درون خود می جویم

یعنی که به سوی دیگری شد رویم

یک عمر به خاطر تو شاعر بودم

یک شعر به خاطر خودم می گویم

 

ای عشق چگونه عشق پوشالی شد

با آن همه حال صید بی حالی شد

دیدی که شکاری عجیبی هستم

صیاد پرید و تور من خالی شد

 

او آمده بود و حلقه بر در زده بود

دیروز به برکه شما سر زده بود

از بس که میان کوزه اش جا دادی

از خاطر ماه آسمان پر زده بود

 

آغوش چرا گشاده ای در جنگل

ای ماه که اوفتاده ای در جنگل

برخیز دوباره دل به دریا بزنیم

چون مار خزیده جاده ای در جنگل

 

این بار اسیر رفته زندان خالیست

این پیکر ایستاده از جان خالیست

تقویم بچرخ! عاقبت می فهمی

دنیای مترسک از زمستان خالیست

 

بی عشق تو دل پرنده ای تنها بود

یک پنجره آسمان پر از رویا بود

از چشم توافتادن دل بی تردید

مانند سقوط یک هواپیما بود

 

این قافله اندکی سبکبار تر است

ای عشق بیا که دیده بی کار تر است

از قله به دامنت پناه آوردم

ای دره طبیعت تو سرشار تر است

 

ای ماه دلم به دام شبتاب افتاد

با آمدنت میان گرداب افتاد

از لای درخت ها به من خیره شدی

تصویر تو تکه تکه در آب افتاد

 

امروز دلم دوباره پس افتاده

این مرغ نجیب در قفس افتاده

ای موج بیا دوباره پارویش باش

این قایق کوچک از نفس افتاده

 

هرچند دلم هوای فردا دارد

با آمدنت میل تماشا دارد

آن قدر که غرق گشته من می دانم

چشم تو چه نسبتی به دریا دارد

 

و این هم یک نارباعی

با بلایی که بر سرم آورد

در بهارت شدم تکیده و زرد

ای رباعی ترین رباعی من

مصرع آخرت چه خواهد کرد؟

تقدیم به پدربزرگم:

 

سکوت کردی و این روزگار مکث نکرد

تو ایستادی و رفت این قطار مکث نکرد

 

هنوز  سینه ات آغوش باز گل ها بود

برای دیدن آن ها بهار مکث نکرد

 

تو مثل ابر بر این شوره زار باریدی

به احترام تو این رودبار مکث نکرد

 

چه روزها که گذر کرد و جای تان خالیست

تو ایستادی و این روزگار مکث نکرد

 

به روزگار بگو در کنار قبر شما

کسی نبود که با افتخار مکث نکرد

 

چه سرنوشت عجیبی قرار خاطر من

به احترام تو این بی قرار مکث نکرد

***

 امروز دلم دوباره راهی شده است

دل بسته گردن صراحی شده است

تیتر یک روزنامه ها می گفتند:

یک ماه میان برکه ماهی شده است

 

این قافیه باز در گلو می چرخد

انگار که باب گفتگو می چرخد

نورش به کنار گرمیش معجزه است

انگار زمین به دور او می چرخد

 

آوازه و جارچی تناسب دارند

پروانه و شمع چی؟: تناسب دارند!

وقتی من و تو دو سوی یک مسأله ایم

گنجشک وشکارچی تناسب دارند

 

ای روز ببین به دست شب افتادیم

از شور و نشاط و تاب وتب افتادیم

با رفتن تو عجب ملالی... حتی

از قافیه هم کمی عقب افتادیم

 

صبح از سر شانه تو سر خواهم زد

با یک سبد آفتاب در خواهم زد

هنگام غروب با همه دلتنگی

از بام تو ناگزیر پر خواهم زد

 

از خون دلم چکیده ای می گویم

شعر تر نو رسیده ای می گویم

زلف تو قصیده چشم های تو غزل

این بار غزل قصیده ای می گویم

 

القصه دل اسیر را می یابم

آن باعث دار و گیر را می یابم

بر فرض که کس نشانیش را ندهد

با قبله نما مسیر را می یابم

 

تو عاشق موج های بی پروایی

از دورترین نقطه من پیدایی

من گم شده ام میان خود اما تو

فانوس همیشه روشن دریایی

 

تنها من و تو وبال تقدیر شدیم

پابندترین حلقه زنجیر شدیم

گفتی که برو من از تو بر می گردم

ای عشق! نمی شود نمک گیر شدیم

 

تصویر بهانه است و تعبیر تویی

پایان تمام این تفاسیر تویی

در عهد عتیق من چنین آمده است

معبود تمام این مزامیر تویی

 

تو شعله ای و شبیه دودم امروز

بگذر که چه بودی و چه بودم امروز

هر چند هنوز از زمستان باقیست

یک فصل جدید را گشودم امروز

 

امروز دوباره دل به جادو دادیم

در دامن عشق تند خو افتادیم

مجنون منم و تو بید مجنون هر دو

آشفته ترین پی آمد یک بادیم

 

من خسته ترین حقیقت این سده ام

از قرن گذشته بر همین قاعده ام

ای برف ببار بر سرم تا دم صبح

یک کلبه کوچک زمستان زده ام

 

با هر غزلم فقط تو را می جویم

در قطعه و در رباعیت می پویم

دنبال تو در گذشته ها می گردم

با آمدن تو شعر نو می گویم

 

مجنون قبیله ناگهان جا زده است

امروز دوباره سر به صحرا زده است

خورشید بتاب تا پشیمان نشده

این کوه یخی که دل به دریا زده است

 

ای دامن بی غبار بارانت کو؟

دل بسته ام امروز به طوفانت، کو؟

از قاعده کوچ جدایم کردند

من لک لک زخمی ام زمستانت کو؟

 

در گوش تو انعکاس سوتم باقیست

در خشم تو آهنگ سکوتم باقیست

با سنگ زدم به شیشه پنجره ات

بر پنجره تار عنکبوتم باقیست

 

مانند خوره دویده ای در جانم

بدبخت ترین پنجره دورانم

ای سنگ بیا بیا! درست آمده ای

من مقصد سنگ های سرگردانم

 

آن قدر زمین گیر شد این عاشق مست

کاز دست بداد آنچه بودش در دست

خورشید در این طرف به خاک افتاده

آن قدر که زیر پای شب له شده است

 

قلبی که شکسته هم خدایی دارد

این بار هوای ناکجایی دارد

صد مرتبه آمد و جوابش کردند

این عشق عجب برو بیایی دارد

 

هر چند که قرن ها هراسان بودم

سرگشته تر از گنبد گردان بودم

تسلیم توام عشق بیا باور کن

من پیشتر از خودت مسلمان بودم

 

بر قسمت من زمانه هرگز نفزود

بر قسمت خود چگونه باشم خشنود

یک عمر شبیه زنده ها سر کردم

از عمر نصیب من فقط مرگش بود

 

رخسار تو را چو کرد تشبیه به ماه

در زلف تو پیچید شب روی سیاه

وقتی که رسید بحث چشمان تو گفت:

لاحول ولا قوت الا بالله

 

بر گونه من چه قدر سرگردانند

دریا شده اند و میل ساحل دارند

گفتی که نگاه کن! عجب خوش خبری

این چشم که نیست چشمه اش می خوانند

 

امروز دلم به حال خود میخندید

این گونه به همراه خودش می جنگید

با آمدن شما عجب جا افتاد

این قافیه پیش پای تان می لنگید

 

هر چند که آن سوی دگر را برده

این سوی دگر دوباره پیش آورده

من فکر نمی کنم که از رو برود

این سخره هزار سیلی ات را خورده

 

هرگز نشنید هر چه گفتم برگرد

از آمدنش دوباره گشتم دلسرد

یک عمر به گریه طی شد اما چه کنم

آن آهن آب دیده را نرم نکرد

 

بین من و زندگی جدایی شده است

با آمدن غمی که جایی شده است

در خانه حاضری من درج کنید

بی رقعه رخصتی هوایی شده است

 

صد بار دچار رفت و آمد شده ام

با عشق تو خوب و با غمت بد شده ام

با این همه پس مپرس از من که چرا

با نسبیت از کنار تو رد شده ام

 

در سینه گره شدم که آهش باشم

سنگین شده ام که سنگ راهش باشم

اما چه کنم همین که پایش پیچید

دیوار شدم که تکیه گاهش باشم

 

لطفا بنویس روسیاهت باشم

گر راه نشد بگو که چاهت باشم

هر وقت که خواستی گناهی بکنی

بگذار که سوژه گناهت باشم

 

برف آمد و برف آمد و برف آمده است

مابین تموز این سه حرف آمده است

یک دفعه به شیوه پسا پست مدرن

گوساله سامری به حرف آمده است

 

هر چند که لاله زار هم عالی نیست

بی لطف گل نشسته بر قالی نیست

مربوط به نوع دید ما از هستی ست

در ذهن پرنده آسمان خالی نیست

 

دیروز در آسمان پری داشته ایم

القصه دل مختصری داشته ایم

دل رفته و امروز شکستند به سنگ

در کوی شما اگر سری داشته ایم

 

امروز غمم هزار و صد چند شده

دیوانگی ام گذشته از پند شده

من آمده ام سر قرارت عمریست

این ساعت کهنه روی ده بند شده

 

گل بودم و امروز چو خارم بی تو

سرگشته تر از ابر بهارم بی تو

هر چند که آسمانم اما چه کنم

یک دانه ستاره هم ندارم بی تو

 

بگذار که بگذریم از هر چه که هست

تو عاقل و فرزانه منم عاشق و مست

دنبال دل غریب خود می گردم

دنبال تو نیستم که رفتی از دست

 

ای ماه از این پیشکشت افسردم

صد بار اگر زنده شدم پس مردم

شب آمدی و نوید عید آوردی

امروز دوباره روزه ام را خوردم

 

باد آمد و بید را به کاکل دادند

یک ساز عتیقه را به بلبل دادند

گفتند که آمدی به همراه بهار

با آمدن تو خارها گل دادند

 

این بازی تلخ را تو اصلا کردی

ای عشق مرا دوباره بی من کردی

من دست کشیده بودم از این سیگار

سیگار مرا دوباره روشن کردی

 

دلگیر شدم از این همه بی رنگی

در دامن این شب سیاه زنگی

افسار تو نیست توی دستم دیگر

ای گریه گمان کنم خودت دلتنگی

 

گفتند که عمر را اگر بسپردیم

با زندگی دوباره بر می گردیم

بی فلسفه من برای تان می گویم

انگار کنید خاله بازی کردیم

 

عاشق شده ام دوباره صدها هیهات

عاشق شدنم چه بود با این سکنات؟

هر چند میان من و تو فرقی نیست

من چای سیاهم و تویی آبنبات

 

امروز در آسمان ندارم جایی

عاشق شده ام شبیه یک سودایی

رسوایی و عشق لازم و ملزوم اند

این قدر نگو بترسم از رسوایی

 

در شهر کسی نبود دنبال دلت

یک شهر که به خبر از احوال دلت

اما چه کنم که هر دو دستم خالیست

سرمایه من دلیست که مال دلت

 

بردار مرا به کوه الوند بزن

اما پس از آن دوباره لبخند بزن

در بند تو صد بار شکستم حالا

این چینی تکه تکه را بند بزن

 

این سینه که داغ دیگری می خواهد

این اسب یراق دیگری میخواهد

هر چند که چلچراغ ها می تابند

این خانه چراغ دیگری میخواهد

 

با آمدن توغرق لبخند بود

این دیده که از زمانه دل کند بود

آغاز بهار گرچه فروردین است

تقویم من از اول اسفند بود

 

سرگشته و بی قرار و حیران رفتیم

ای عمر ببین چگونه آُسان رفتیم

آواره پی بهار بودیم ولی

یک دفعه به مقصد زمستان رفتیم

 

اسباب سفر تا که مهیا نکنند

با گشتن از این طریق پیدا نکنند

در پیش من اید ومن نمی بینم تان

کوته نظران نظر به بالا نکنند

 

هی فکر نکن پی خطر می گردم

که می روم و دوباره بر می گردم

با این تن خسته قله ات پیشکشم

در کوه شما پی کمر میگردم

 

امروز قرارها مجازی شده اند

یعنی همه کارها مجازی شده اند

مجنون حقیقیم خودت می دانی

هر چند که یارها مجازی شده اند

 

من گفتم و تو تازه تری می گویی

الحق که تو شعر بهتری می گویی

هر چند شکسته نفسی اما دیدم

در آینه چیز دیگری می گویی

 

ای عشق بیا دوباره مشکوکش کن

این خانه دلش گرفته متروکش کن

این ساز شکسته را بگیر از اول

با ساعت کوکی خودت کوکش کن

 

ای عشق مرا به آن طرف ها برسان

دیروز مرا به دست فردا برسان

خشکیده ام و از تو کمک می خواهم

دریاچه تشنه را به دریا برسان

 

من مانده ام و غمی دلیلش فریاد

با عشق تو هر چی می شود بادا باد

از بس که برای تو رباعی گفتم

عشق تو به قالب رباعی افتاد

 

بی ماه ببین چه آسمان مغموم است

دلگیر تر از پرنده ای معصوم است

دنیای من و تو هم خودت می دانی

از چای سیاه و سبز مان معلوم است

من :
پروفایل روح الامین امینی
ایمیل مدیر وبلاگ

» چند غزل و یک ناغزل
» جند غزل
» چند رباعی تازه
» تقدیم به سرنوشتم: طالبان
» ده رباعی
» چند رباعی
» چند رباعی
» سه غزل و دو ناغزل
» چندین و چند رباعی
» غزلی

» صفحه نخست
» عناوین مطالب وبلاگ
» دی ٩٠
» آذر ٩٠
» آبان ٩٠
» مهر ٩٠
» شهریور ٩٠
» فروردین ٩٠
» اسفند ۸٩
» دی ۸٩
» خرداد ۸٩
» بهمن ۸۸
» آذر ۸۸
» مهر ۸۸
» تیر ۸۸
» اردیبهشت ۸۸
» اسفند ۸٧
» بهمن ۸٧
» آبان ۸٧
» مهر ۸٧
» شهریور ۸٧
» امرداد ۸٧
» تیر ۸٧
» خرداد ۸٧
» اردیبهشت ۸٧
» فروردین ۸٧
» اسفند ۸٦
» بهمن ۸٦
» آذر ۸٦
» آبان ۸٦
» مهر ۸٦
» شهریور ۸٦
» امرداد ۸٦
» تیر ۸٦
» خرداد ۸٦
» اردیبهشت ۸٦
» فروردین ۸٦
» اسفند ۸٥
» بهمن ۸٥
» دی ۸٥
» آذر ۸٥
» آبان ۸٥
» مهر ۸٥
» شهریور ۸٥
» امرداد ۸٥
» تیر ۸٥

 

» روح الامین امینی

» ...و باران می باريد
» اتاق شعر
» احمد شاملو
» احمدرضا احمدی
» ادبستان
» ادبيات آلمان
» ادبيات ژاپن
» ادبيات/سينما/روانشناسی و...
» ارژنگ مانی
» استاد رهنورد زریاب/ گلنار و آیینه
» استاد فرشچيان
» اسماعیل خویی
» انجمن شاعران ایران
» انجمن قلم افغانستان
» انجمن قلم هرات
» اوستا شناسي
» بارق شفیعی
» بنیاد هوشنگ گلشیری
» بهروز ياسمی
» بيدار شو داره دير ميشه
» بیژن جلالی
» پرده نا تمام
» پروین اعتصامی
» تاجيکی/ سمرقند
» تاجیکی/ اسکندر ختلانی
» تاجیکی/ اعظم خواجه اف
» تاجیکی/ دولت رحمانیان
» تاجیکی/ رحمت نذری
» تاجیکی/ سیاووش
» تاجیکی/ فرزانه خجندی
» تاجیکی/ کمال نصرالله
» تاجیکی/ مؤمن قناعت
» تاجیکی/ محمد علی عجمی
» تاجیکی/ نظام قاسم
» تازه های ادبی
» ترجمه ادبی
» ترجمه شناسی
» ترجمه/ يادداشت های يک مترجم
» جبار کاکايی
» جواد خاوری
» چريک
» حافظ موسوی
» حبيب الله صادقی
» حسین منزوی
» حلقه ملکوت
» حميد حسينی
» حميد رضا امينی
» حمید مصدق
» حيدری وجودی
» خالد حسينی
» خانه شاعران جهان
» خنده های حباب در باران
» داريوش آشوری
» دانلود کتاب
» در دری
» ديوان حضرت حافظ
» ديوان شمس حضرت مولانا
» رباعی
» روزنه/مجموعه آموزشی شعر
» ريشه های رويش زينت
» ری را
» زهرا حسين زاده
» زهرا زاهدی
» ساعت بی کوک
» سميع حامد
» سنگ قبر
» سهراب سپهری
» سيد زکريا راحل
» سيد ضيا قاسمی
» سید ابوطالب مظفری
» سید احمد محمدی
» سید علی صالحی
» شازده کوچولو
» شاهنامه فردوسی
» شايان فريور
» شريف سعيدی
» شعر عرب
» شمس لنگرودی
» شهاب مقربین
» صادق عصيان
» صادق هدايت
» صبح بخير افغانستان
» عباس معروفی
» علی باباچاهی
» علی عبدالرضايی
» عينک کور
» غزل
» غزل پست مدرن
» غزل معاصر افغانستان
» فاضل نظری
» فرهنگستان زبان و ادب فارسی
» فرهنگسرا
» فروغ فرخ زاد
» فريدون توللی
» فلسفه تاريخ
» کتاب شعر
» کلیجا
» گولزنا
» ليلا صادقی
» ما=من +تو
» مجله ادبی عصر آدینه
» مجله داستان وشعر
» مجموعه آثار شعر نو
» محمد آزرم
» محمد آصف رحمانی
» محمد حقوقی
» محمد حقوقی
» محمد علی بهمنی
» محمد کاظم کاظمی
» محمود جعفری
» محمود فلکی
» مرده های بی برکت
» مردی از جزيره انسان
» مريم
» مشق های شبانه
» مقالاتی برای آزادی ایران
» ملکوت
» منوچهر آتشی
» مهدی اخوان ثالث
» مهسا دختری برای تمام فصول
» مینیمال ها
» نادر نادرپور
» نصرت رحمانی
» نگاره
» نگینه های شعر جهان
» نگینه های شعر مدرن فارسی
» نيزار
» نيلگون
» نیما یوشیج
» هايکو
» هايکو ۲
» هشتمین زنده به گور
» هوشنگ گلشيری
» هوشنگ گلشيری
» و شايد هيچ!!!
» واژه
» وهاب مجير
» ویرجینیا ولف
» يدالله رويايی
» بلاگ های فارسی

»

Powered by Persianblog